راستی چرا من اینقدر این دو تا رو دوست دارم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

بارون و پاییزو می گم.............

بعد فکر کن این دو تا یهو تو اوج ناراحتی و دل افسردگی سراغ ادم بیان...

چی میشههههههههههههههههههههههه...

خدایا مخلصتم، بهم جون دادی

اصلن بگو چرا تو پاییز به دنیا اومدم؟!!!!  حتما بارون هم می یومده اون موقع :)))

ظهر داشتم از افسردگی می ترکیدم ، ولی یهو یه حسی تو گریه هام گفت پاشو خودتو جمع کن دختر لوس، که چی؟ کی می فهمه تو داری مثل ابر تو خودت می باری و داغون می شی ...

پاشو

نفس بکش

برقص

زندگی کن

برای تولد دوبارت نه تنها خودت، به همه هدیه بده

.

.

.

زندگی سلام!!!! :))))

امروز جبر اختیاری شد تا به پیشنهاد پدر و مادر دلی به طبیعت بزنم ،اما هیچ فکر نمی کردم که هویتی مثل پاییز، اینقدر این روزها به دل من نزدیک باشه...

به اعترافات قتل های من، مهمترین ادمی که روزی در زندگیم بود رو هم اضافه کنید .

لیست سیاه ناخواسته ی من تمام شد ، کس دیگری نیست ، همه را کشتم !

....

تنها تو مانده ای

خدای شبهای تنهایی

نزدیک ترین من به من...

اماده ی طناب دارت هستم !

با تمام سلول های جسمم !

مرا به زجر اور ترین صورتی که می دانی نزد خودت ببر

حداقل انجا تو نزدیک تری...

مرا به جایی ببر که خودم باشم ...

به جایی که به من تهمت نزنند

به جایی که جسمم برای خودم باشد

به جایی که برای اطرافیانش زجر اور نباشم

به جایی که دلم با حرفای بنده هایت بند بند نشود

...

غریبم

خودت پناهم بده...

   ما چيستيم ؟
   جزملكولهای فعال ذهن زمين،
   كه خاطرات كهكشان ها را مغشوش می كنيم؟

همیشه مرگ به آن مفهمومی که برای ما اشنایی دارد بسنده نمی شود!

 البته شاید برای من که حداقل تا به حال از این دست اتفاقهای تلخ نداشتم،  " این " حادثه  بعد از مدتها دوستی و احترام متقابل، ضربه ای سنگین و تجربه ای سخت بود،  اما می خواهم بنویسم تا بگویم  مثل هر مرگی  که خاک  فانی و دوری  آتش درد آن را سرد می کند، مثل هرعزیز از دست داده ای که وجود مرگ را برای همیشه می پذیرد،  من هم دوستی یک دوست را کشته ام حتی اگر جسمش زنده باشد ودر کنارم نفس بکشد؟!

شاید برای کسی که هنوز مرگ عزیزی را نچشیده درک حرفهایم سخت باشد، و هزار البته که معنای من از مرگ عزیز، مرگ جسم او نیست! مرگ لحظه های خوب یک دوستی و رابطه ی متقابل است که هیچ تفاوتی نمیکند دوجنس از یک انسان باشند یا هم جنس، عاطفی باشد یا از نوع یک وابستگی صرفا طولانی ، همزبانی باشد که هم را درک می کردید و حالا خود را فرسنگ ها دور می بینید یا حتی یک همکار روزنامه که به او احترام می گذاشتید و حالا تمام سد دوستی شکسته شده و حرمتهای بینتان مثل آبهای خروشان به هر سو عصیان کرده اند و دیگر چیزی از آن باقی نمانده است.

من این چند روز عزادار مرگ دوتن از کسانی بودم که زمانی برایم عزیز بودند و بهترین دوستان قدیمی ام  تلقی می شدند ، اما اعتقاد من و چهارچوبم از یک باور مرا تا جایی رساند که به دست خودم آنها را به خاک بسپارم و حالا دیگر به این باور ایمان دارم که نه تنها جایگاهی در قلبم ندارند بلکه دیگر هویت مستقلی هم در ذهن من از انها وجود ندارد، من زندگی می کنم برای اینکه روح خدا را در تک تک بنده هایش لمس کنم و با هم پل بسازیم برای نور ، من زنده هستم چون هم دل و هم عقیده ای مثل من هست تا درکم کند . اگر کسی بال کسی برای پرواز نباشد یعنی از جنس او نیست و هم پرواز او کس دیگری ست !

پایان هر موجودیتی به خصوص اگر ذات مثبتی در آن وجود داشته باشد سخت است و دل خراش، نا پذیرفتنی ست و شکنجه آور اما اگر یقینی مرگ را باور می دهد که پشت آن ضدیتی نهفته است، مرگ تلخ ترین سایه ی نجاتی ایست که در پیش روی شماست !

با تمام خود خواهی اعلام می کنم قاتل هستم و به قتل خود اعتراف می کنم!

 یاد گرفتم که ...

با احمق بحث نکنم و بگذارم در دنیای احمقانه خویش خوشبخت زندگی کند.

با وقیح جدل نکنم چون چیزی برای از دست دادن ندارد و روحم را تباه می کند .

از حسود دوری کنم چون حتی اگر دنیا را هم به او تقدیم کنم باز هم از من بیزار خواهد بود .

تنهایی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم ترجیح دهم.

تو جان می بخشی و اینجا

انقلاب کرديم تا شاه و شاهزاده نداشته باشيم... آقا و آقازاده داريم!

با باران شروع می شوم...